Bu sabah bir arkadaşım, Adanalılar arasında sık kullanılan fakat tabii ki benim daha önce hiç duymadığım bir "deyiş" ekledi lügatıma: "Kemiğini kemirtmez".
"Hakkını yedirmez, kendini ezdirmez" anlamına geliyormuş ama Şark kurnazlığı diyebileceğimiz şahane bir pasif agresif "sözel rahatlama" yöntemi değilse nedir?
Arkadaşım, bencillikte çığır atlayan ve kendisini delirten 13 yaşındaki oğul-ergenusu için kullandı bunu. İçtiğim kahve burnumdan püskürdü, iki defa tekrar ettirdim çünkü çok güldüm ve bundan sonra laf sokmalı, karşı tarafta "sevdi mi dövdü mü?" anlam karışıklığı yaratacak ve çaktırmadan söz konusu insana "kuçu kuçu" da demiş bulunacağın bu deyişi, ben kullanırım arkadaşım!
Bu yazın, dillerimize pelesenk olan, efsane "salatalığım var diyene organik deniz tuzu ile koşmak" (kibar-versiyon, sen anladın orijinalini) deyişini (çünkü benim gibi iflah olmaz "yardımseverler", "people pleaser"lar için cuk oturan bir deyiş bu, sonbaharda bununla güncelliyorum sevgili dostlar. Kullanınız, kullanalım. O ne kemiğini kemirtmezdir oooooo :))))
