Bugün upuzuuun merdivenlerden denize inerken, birden kulağıma dolan bu şarkıyla, taaa 1996’ya gittim, yine.
O yaz ne çok dinlerdik.. Yine ne sıcak bir yazdı, yine deniz çarşaf gibiydi, yine Ağustos böcekleri, sararmış otların ve sazlıkların süt süt kokusu, yine denizin üzerinde güneşin şavkı.. 30 sene nasıl geçmiş, hiç geçmemiş gibi..
Baktım oturuyor, Devrim abi, dedim. Ooo hoş geldiniz, dedi gözleri çizgi gibi kısık, gülümseyerek. Bu sene damardan girmişsin, dedim, gülerek. Kasabadaki müzik zevki en tek doğru dürüst adamdır, takılmam boşa değil. Her yaz yeni bir playlist yapar, spotify’da da paylaşmaz :)) Müzik sistemi de, işlettiği bar da, kasabanın en - bence tek - iyisi. Fiyatları tuzlu ama, değer.
Haydi reklamı da olsun: Yakamoz barın adı, bizim evin hemen altında, denizin hemen kenarında, kıyısında. İyi ki var..! O da olmasa, insanı Küt! diye 30 sene öncesine döndürebilen başka ne kaldı, bu şarkılardan başka?!
