Çıkış cümlesi: Beni yanlış tanıdıklarını düşünüyordum.
Yönerge: Anlatıcı kendisi hakkında bir şey iddia etsin. Bir anı, nesne ya da karşılaşma onu başka bir düşünceye sürüklesin. Kendi anlattığı hikayeyle davranışları arasında bir çelişki belirsin. Bu çelişkiyi açıklama. Okurun fark etmesine izin ver.
*
Beni yanlış tanıdıklarını düşünüyordum. Şu an karşımda, şaşkın ve sıkılgan halde duran, ne diyeceğini bilemeyen on sekiz yıllık arkadaşlarımın, beni yanlış tanıdıklarını, hattâ belki de hiç tanımadıklarını düşünüyordum!
Belli ki buna bizzat ben neden olmuştum; fakat ne zaman, hangi davranışımla ya da sözümle neden olduğumu hatırlamıyordum.
Yeniden, elime tutuşturdukları içi para dolu zarfa baktım. İçimi yeni bir öfke dalgası sardı. Fakat yeniden bağırıp çağırmak, ortalığı birbirine katmak gelmiyordu artık içimden. Derin bir iç çektim, gözlerim sulanmaya, boğazımdaki yumru büyümeye başlamıştı. İşte geliyordu gelmekte olan: öfke sonrası pişmanlık, gözyaşları, af dilemeler, kucaklaşmalar.. Sen birim bir tanemizsin'ler... Canımızsın'lar..
Fakat, artık bunlar da gelmiyordu içimden.. İçim bomboştu. Kapkara bir kuyu gibi, dipsiz, belirsiz, duygusuz, bilinmez bir boşluk..
Zarfı yavaşça masanın üzerine bıraktım. Sandalyenin arkasında duran, hâlâ kurumamış ceketimi aldım, sessizce giyindim, ağzımın kenarıyla, isteksiz bir "hoşça kalın" mırıldandım ve kapıdan çıkıp, yağmura, yağmur altında temizlenmeye çalışan tüm o insanların arasına karıştım.
Cebimde beş kuruşum yoktu. Evim yoktu. İşim yoktu. Ailem yoktu. Gideceğim hiçbir yer yoktu. Fakat sonunda, gerçektim... Kendim olabilmenin faturası tam olarak buydu ve ödenmişti..
Artık özgürdüm.