Zor zamanlardan güçlenerek çıkabilmek için..

Çocukların ikisinin de okul durumları (birinin sözel işleme bozukluğu tanısı, diğerinin ergenliği ve akranlara uyum baskısı sonucunda yaşadıkları) Ekim'den beri çok zorluyor beni. Fakat ara sıra düşünüyorum, mesela bundan iki sene önce de, yaşadıkları sağlık sorunları resmen çökertmişti ve tükendiğimi yazmıştım yine bu blogta. Ondan önce pandemide yine offf çok fenaydı, tabii ki tükenmiştim. Ondan önce kızımın bebekliği aşırı zor geçmişti, tükenmiştim. Ondan önce ananemin vefatı, ondan önce sevgilimin vefatı, 42 kiloya dek indiğim anoreksik dönemim, ondan önce Semomun vefatı.. Hepsinde tükendiğimi iddia etmiştim ama ölmedim, hayattayım blogcuğum.. Bir anlamda, hepsinden de çıkmayı başardım.... Mutsuzluğun en dibinden, yeniden mutluluğu buldum, hem de hep en küçük, basit, sıradan şeylerde. 

Iris'lerim açtı <3 link

Yani düşündüm de; hayat aslında bu! Sürekli bir problemin önüne atılması ve senin o problemin o ana dek yaşadığın ennnnn zor problem olduğunu düşünmen - ta ki onu bir şekilde çözüp (ya da çözemeyip, yokmuş gibi davranmayı seçip) hayatına devam etmeye kalktığında, önüne bir derece daha ağır bir problem gelmesiyle birlikte "ay o hiçbir şey değilmiş, asıl şimdi tükendim.." demen.... 

Yani bitmiyor. Bitmeyecek. 

Hayat sürekli level atlamaya çalıştığın bir bilgisayar oyunu gibi... Bunu çözsen bir sonraki daha da zor geliyor. Arada bildiğin yerden bir level kolayca atlanırken, bazen haftalarca aylarca aynı level'da kalıyorsun, kalıyorsun... Oyunun da bağımlısı olmuşsun üstelik, fişi çekip çıkıp gidemiyorsun. 

yassı şeftali çıktı <3

Zor zamanlar da, güzel zamanlar gibi, geçiyor. Ancak bir nefeslik ara veriyorsun, sonra yine geliyorlar.. Kendini "güçlenerek çıktım" diye kandırabilirsin ama ikimiz de biliyoruz ki, bir sonrakinde yine aynı sudan çıkmış balık hissi, yine ne kadar güçsüz, ne kadar bilgisiz, ne kadar "hiç de hazır olmadığını" fark etmiş halde olacaksın yine....

Bu çok zalim bir oyun değil mi sence de?

Yine de eninde sonunda, hayat bu. Mücadele etmek... Ya da etme, bırak hayatı.. Ama ne kazanacaksın ondan? İnançlıysan: cehennem. İnançsızdan, milyonlarca senelik boşluk, sonra taş çatlasa 80 senelik bir nefes aralığı, sonra yeniden boşluk... Yani o da yol değil... O zaman, bir yolunu bulup mücadeleye devam edeceksin. Gücü bulacaksın. Vazgeçmeyeceksin. Kavgacı olacaksın, gerekirse küfredeceksin ama devam edeceksin.....

Evet, böyle yapacaksın.