Birkaç haftadır uyguladığım yeni bir davranışım var. Nasıl olduğumu sorana "sağol" diyor geçiyorum ve derdimi kendime saklıyorum. Eskiden "iyiyim" demek zorunda hissederdim ya da "eh işte" dedikten sonra açıklamak zorunda.. Şimdi özellikle tutuyorum çenemi. Çünkü 1). Karşımdakine yük olmak, ağırlık vermek istemiyorum, çünkü herkesin derdi kendine yetiyor 2). Açıkcası karşımdakinin de gerçekten umurunda olmadığımı biliyorum, çünkü herkesin derdi kendine yetiyor.
Çiçek böcek, tamam yallah.
Geçen haftasonu Oz. "Senin sesin iyi gelmiyor, Schengen ne için var? Üç gün sonraya bilet buldum, alıp geliyorum." dedi ve geldi. Sormadı bile geleyim mi, uygun musun falan... Böyle 1 kişi var ya blogcuğum, 100.000 kişiye bedel..
Tabii Oz. anîden gelince, herşey spontan gelişti. Internete baktım, ne var bu haftasonu şehirde diye.. Etkinlikleri not aldım ama hiçbirini yapmadık. Onun yerine bir gece seramik atölyesine katıldık, bir sabah parkta piknik türü kahvaltı yaptık, günde ortalama 23.000 adım attık, konuştuk konuştuk konuştuk ve bol bol Weinschorle ve yerel biralardan içtik. 3 güncük bana 30 gün gibi geldi... 3 gün boyunca "düşün düşün boktur işin" kısırdöngüsünden çıkıp, sanki yeniden 20'lerimizin sonundaymışız gibi davranıp, gülüşüp durmak, gerçekten çok iyi geldi... Oz. her zamanki gibi enerjimi değiştirdi..
.jpeg)
Öyle ihtiyacım varmış ki buna..
Oz. her konuda bana "doğru soruları" soran ve cevaplarımı Sokratesçi yöntemlerle sorgulatan biridir, yine aynen öyle yaptı ve ben bu haftasonundan daha farklı fikirlerle çıktım. Ufkum genişledi derler ya.... Tam öyle... İşte insan "derdimi açmayayım" dediğinde de böyle bir sıkıntı oluyor, kendi kafanın içine sıkışıp kalıyorsun, çözümsüz görünüyor birçok sorun.... Oysa böyle "doğru" 1 kişiyle kafa kafaya verdiğinde, nasıl da açılıyor çözümler, seçenekler, tercihler.... Hayat kesinlikle çaresiz ve çözümsüz değil. Seçenekler hep var, insan bazen körleşiyor, göremiyor..
Oz.'la geçirdiğim zaman bana "daha çok oyun oynamam gerektiğini" hatırlattı.. Daha çok "silly" olmalıyım çünkü silly olsam da, ciddi olsam da, bu sıra hayatın her alanında çuvallıyorum ve çuvallayacağım, bari çuvallarken gülüp eğlenebileyim..
Yani özetle;
Çiçek böcek, tamam yallah değil işte.
Hayat bu kadar değil.
Ötesi var.. Derinliği var..
Ama herkes için böyle değil. Ve bu insanları ayıklamam lazım.... Yoksa kalabalıklar içinde yalnız hissediyorum kendimi. Oysa, azıcık insan içinde ne kadar dolu doluyum, unutabiliyorum
Oz. iyi ki var! Allah herkese bir Oz. nasib etsin, amin! 🧿🧿
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder