Saat sabah 11.02 ve 7800 adım atıldı bile..
Pazartesi sabahlarımı ev işlerine ayırıyorum. Evin temizliği, düzeni, haftalık alışverişin yapılması, çamaşır vs. Bunları bitirince de analize gidiyorum. Haftam yani, biraz hızlı ve ağır başlıyor. Tüm bu işlerin öncesinde de, oğlumla ve Havhavcan'la okula ve sonra da ormana doğru uzunca bir sabah yürüyüşü de var tabii.
Bu hız beni yoruyor aslında.. Daha doğrusu, bu sene yormaya başladı. Eskiden cıvıl cıvıldım, kıpır kıpırdım, bu sene birşeyler değişti, yorgunum bildiğin.... Bezgin, hımbıl.. Sadece psikolojik anlamda zorlandığım için değil, artık bedensel anlamda da inişe geçtim sevgili blogcuğum, bunu hissediyorum bu son bir senedir... Olsun. İnişler bazen çıkışlardan daha güzel olabiliyor :)
Ceren Ceran hiç okumamıştım. Tercih'i okuyorum ve pek sevdim. Biraz araştırınca Ceren Hanım'ı da pek sevdim :) Sanırım tek tek okuyacağım.. Tercih'te geçiyordu: "Olgunluk, insanın dertlerini başkasına yığmamayı öğrenmesidir" diyordu. Buna katılıyor muyum diye düşünüyorum sabah beri. Sen katılıyor musun buna?
Açıkcası mesleğimin büyük kısmı "dert dinlemek", en azından ilk birkaç seans dertleri üzerime yığarlar, boca ederler, sonra o yığın arasından eşeleye eşeleye aradıklarımızı çıkarır, ayırır, kümeler, kimini atar, kimini tutar, kimini onarır ve hayata devam ederiz. İşim bu. Ben de analistime yığıyorum her hafta.. Ama açık söyleyeyim, yetmiyor.. Bir dostla dertleşmek istiyor bünye. Ya da ailene anlatmak.. Fakat hemen akabinde pişman da oluyorum, yahu tüh, insanları gereksizce gerdim sıktım üzdüm diyorum.. Ama yapım gereği ketum biri değilim, içimde ne varsa dışa yansır. Ne yalan söyleyebilirim, ne rol yapabilirim.. Boşaltıp rahatlamayı severim.. Ama.. İşte, ama... Ama, boşaltılan kişinin durumunu bazen bencilce göz ardı edebiliyorum.... Bu insan bu bilgiyle ne yapacak diyemeyebiliyorum..
Son 2 haftadır konuşmadan önce düşünmeyi deniyorum. Önce annemlerle, akrabalarla başladım, sonra arkadaşlara geldi sıra. Anlatmıyorum. Dilimin ucuna geliyor, tutuyorum. Tutamayacağım diye de pek aramıyorum artık insanları zaten.. Çünkü ağzımdan çıkan son 1 senedir hep dert hep dert.. Halbuki ne güzel şeyler de oluyor hayatta ve ben bunları hakikaten görmeyi başaran da bir insanımdır, ama son zamanlarda üzerimde gri gri bulutlarla gezdiğim için, sürekli gri her şey. Renkler yok oldu sanki!
İnsanlara da yazık... dedim ve bıraktım. Bakalım çenemi ne kadar kapalı tutabileceğim :))) Göreceğiz. Ama gerçekten deniyorum!
Eh bir yerden başlamak gerekiyor galiba bu "olgunlaşma" işine......
Fakat bi'şi diy'cem, ben dertlenme mızmızlanma dışında sohbeti unutmuşum galiba yahu?!? Konu bulamıyorum konuşacak.....! Bana ailenizle, arkadaşlarınızla, çocuklarınız, memleket meseleleri, dünya ağrısı dışında ne konuşuyorsunuz Allahaşkına söylesenize? Herkes edebiyat sanat felsefe de sevmiyor.... :P
Fotoğraflar: Oğlumun bir kızdan aldığı ilk aşk mektubu :)))) Kız bizim 5 yaşındaki komşumuz, inanılmaz tatlı bir Rus Prensesi, sapsarı dümdüz saçlar, maviş gözler, nazlı mı nazlı. Bu onun el izi, simlerle süslenmiş, ikiye katlanmış, içine bir kalp çizilmiş ve geldi L.'ın odasının penceresinden içeri atıp kaçtı :))) L.'ın tepkisi gülüp geçmek olsa da, ben çok sevimli buldum, sanırım saklayacağım <3
Geçen gün öğretmenler odasında kadın öğretmen arkadaşlarla konuşurken A. Hanım dedi ki : " Biliyor musunuz, 40'ıma girdikten sonra rutinimi yaşamak ve günü sona erdirmekte çok zorlanıyorum. Sanki fiziksel enerjim yetmiyor, gerçekten yoruluyorum ve yorulduğumu hissediyorum." dedi. Sonra bir kaç kadın öğretmenimiz daha aynı şeyi hissettiklerini söylediler. Hatta özellikle menapoz sürecinde bunu çok yaşamışlar. Sonra bu sürecin geçtiğini anlattılar. Bir iki yıl çok yoğun duygusal çalkantılar, fiziksel ağrılar ve kaygı atakları yaşamışlar. Birbirlerine kullandıkları ilaçları gösterdiler, mg'ından kişisel hasarlarını tespit ettiler gülerek :)) Ve bu çalkantılı süreci atlatan bir öğretmenim F. dedi ki: " Tünelin sonunda ışık var arkadaşlar. Yeni enerji durumunuza uyumlanacaksınız merak etmeyin. En azından o çalkantılar bitecek." dedi. Galiba bu yaşadığın şeyler bir süreç sevgili Ceren ve iyi haber olarak biteceğini söylediler. :)) Sadece o ortamda bulunup bu sohbete dahil olmak bile iyi geldi hepimize. Bazen sorunları çözmeden sadece anlatabilmek, bu konuda yalnız olmadığını bilmek bile güzel. Analist bunu veremeyebilir ama bu tür sohbet ortamlarında bu tadı alıyorum ben kendi adıma da :)
YanıtlaSilAy keşke o öğretmenler odasında ben de olsaymışım Annabell.... ne iyi gelirdi bana bu. Elçiye de çok teşekkürler ama ;)
SilMerhaba ben Ceren, blogun formatı mı değişti bilemiyorum 🙄
YanıtlaSilDostlar bugünler için var bence konuşup paylaşmak ama tabii belli bir seviyede ve sayıda kalmak ve bizim de karşı tarafa aynı özeni göstermemiz nezaketiyle yoksa çöpler hep bir tarafa yıkılıyorsa belli bir süre sonra o ilişki kopuyor bence🙄. Keyum olup her şeyi içine atmak da kötü😔 şekil a ben en son Norodermatit döktü vücudum🙈konuşmalar da genellikle ben dinleyici olduğum için havadan sudan son çıkan kitaplardan ekonomiden çocukların okulundan karşı tarafın sorunlarından konuşup kapatıyoruz 🙈 L. Çok tatlı❤️ sevgiler