Bugün 16 Mart, Mart'ın yarısı ve kış geride kaldı. Önümüz bahar. Bugün ayrıca İslam alemi için en önemli gece olan Kadir gecesi. Bu gece edilen güzel dualar kabul olur derler. Ben de dua edeceğim, neşemi, o hafif ve keyifli zamanlara ait olumlu enerjimi yeniden bulabilmek için, çünkü toparlayamıyorum ve böyle devam edersem sağlığım da bozulacak, hissediyorum..
Haftasonu çok büyük bir aydınlanma yaşadım. Mo., kahveye geldi. Kocası benimle çok benzer bir süreçten geçiyordu son 1,5 senedir ve son 4 aydır "çok iyi"ymiş, hemen merak ettim nasıl oldu bu iş, çünkü belki benim için de bir çözüm vardır bu hikayede....
Mo. tehdit etmiş adamı. Demiş ki "ya depresyonundan anksiyetenden çıkar normale dönersin, ya da benden bu kadar, yeter yani sen hayattan zevk alamıyorsun ama bize de aldırmaz hale getirdin." ve tehdit işe yaramış! Ay tüm psikoloji bilimine karşı bu yaptıkları :)))
Tabii ki gerçek depresyon bambaşka bir şey, öyle tehditle, "çık" ile çıkılabilecek bir şey değil ama bizim gibi (ben de dahil) mızmızlar için belki de bu iyi bir yöntem olabilir yani birinin sana "yeter be" demesi..
Bu bende şöyle bir aydınlanmaya neden oldu, hazır bir önceki yazıda "bilgisayar metaforu" kullanmışken, oradan devam edeyim. Bence bende bu sıra "resetleyememe" sorunu var yani sürekli deniyorum ve sürekli sistem aynı yerlerde takılıyor ve ben obsesif bir şekilde bunu iyileştirmeye çalışıyorum. Halbuki yapılacak 3. bir şey var: bilgisayarı olduğu gibi bırakıp, bir kahve ve pencereden bakma arası vermek. Yani problem yokmuş gibi, bir 5dk soluklanmak hatta belki bir yürüyüşe çıkmak, bambaşka birşeyle ilgilenmek, aklını dağıtmak. Sonra gelip yine reset'lersin ve bazen mucizevi şekilde (belki sadece donanım soğuduğu için) yazılım çalışır. Çalışmazsa da artık kökten bir değişimin zamanının geldiğini kabullenmenin zamanıdır.
Ben o 5 dakika aramı almaya gittim :) Döneceğim.
En büyük korkuma kucak açtığımı hissediyorum yani önümüzdeki iki hafta boyunca "yararsız, anlamsız, tamamen an'da kalan, sığ" yani "asalak" bir C. olacağım ve bakalım neymiş beni bundan bu kadar korkutan asıl şey? Bir tür psikolojik deney yapıyorum anlayacağın, kendi üzerimde. Ya batarız, ya çıkarız.... bakalım..... Sürüncemede kalmaktan iyidir.....
Yazmaya çalışacağım arada. Kendinize iyi bakın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder