Böyle derlerdi de kıs kıs gülerdim. Dün Zoe, Manuel ve iki tatlı yavruları ile son defa buluştuk. Birkaç gün içinde Avustralya'ya, evlerine dönecekler.. Manuel Alman ve 25 senedir Avustralya'da. Orada yaşarken çok yakındık.. Üç dört senede bir noellerde geliyorlardı ama bu yaz başında, çocuklar 10 ve 9 yaşındayken, okula ve işlerine ara verip, 6 ay Almanya'da yaşamayı denediler.. Tabii ki fiyasko :))) Şimdi koşa koşa geri dönüyor ve "bir daha anca 10 sene sonra geliriz.." gibi sözler ediyorlar... Eh sürpriz değil, haklılar.. Sadece Alman nizamı, intizamı, öldüren rutini değil, Alman büyükanne ve dededen de boylarının hesabını aldılar çünkü.
Dün gece Zoe'ye "en çok neyi özledin? ilk ne yapacaksın eve dönünce?" diye sordum ve bana dedi ki: "yağmur suyu depomu.. ilk işim bir bardak yağmur suyu içmek olacak!"
:))
Üstelik Münih'te musluk suyu içiyoruz ve direkt Alplerden gelen, kalitesi oldukça yüksek ve tadı da iyi bir su bu.. Ama işte "memleketimin havası / suyu bir başkadır" diye boşuna dememişler demek ki...
Yolları açık olsun. 2026'nın ilk "göçen dost"ları ve maalesef son değiller, sırada en yakın arkadaşlarımdan biri olan Elena ve tatlı ailesi var. Önce memleketleri Yunanistan'a bir seneliğine, (babayı önden New Orleans'a yollamaca..) sonra, seneye ailecek ver elini Amerika...... Onlar adına mutluyum, yolları açık olsun. Kendi adıma ise........
.. alıştım artık.
ayrı memleket bile değil, biz istanbul'dan izmir'e göç ettiğimizde (ben 16 yaşındaydım, annem de 45) ; annem istanbul'daki ayakkabı tamircisini bile özlemişti. girne bulvarının en güzel pastanesinden alınan pastalara burun kıvırıp, istanbuldaki mahallenin pastanesinin tartını övüyordu gelip gidene :) ki izmir'e gitmeyi isteyen annemdi! 2 yıl sonra istanbul'a geri döndük tahmin edebileceğin gibi :)
YanıtlaSil:)) bazı insanlar gerçekten öyleler, geçici bir sevdaya kapılsalar bile memleketim de memleketim. benim eşim de bak dünyanın 1/3'ünü gezdi, kaç ülkede yaşadı (öhm aslında şimdi düşündüm de adamcağız benim yüzümden o kadar ülkede yaşamak zorunda kaldı da diyebilirmişiz yahu) döndü almanya'ya, doğduğu şehre ve doğduğu mahalleye ve bu mahallede 4 kez ev değiştirdik (yine benim yüzümden tabii) ama doğduğu evin 500mt ötesine geçemiyoruz yahu!
SilAllah kavuştursun demek adet olmuş, gittikleri her yerde mutlu olsun arkadaşların...
YanıtlaSilAmiiin. Göçmen olmanın en kötü yanı bu, tam birini buluyorsun hop göçüyor...
SilSelam on yedi yaşında Manisa Akhisar'dan Ankara'ya okumakiçin geldim. Anneme yazdığım ilk mektupta kuşlardan ağaca evin karşısında koca çınar vardı. Her şeye Selam yazdım. Şimdi Ankarada'yken Sinop'u Sinop'tayken Ankara'yı seyahate gittiğimde oülkeyibir daha görmemeyi turdaki insanları özlüyorum. Torunları, kızımı oğullarını akrabalarımı arkadaşlarımı. İnsanı seviyorum. Allah kavuştursun sevgiyle kal.
YanıtlaSilGidip gelmeler bu nedenle güzel değil mi? :)
SilGöç fikri benim için inanılmaz cesaret gerektiren bir durum. O yüzde hayranlıkla bakıyorum tabi gönüllü göçlere. Yaş aldıkca ilişki dinamikleri değisiyor ve bağ kurmak zorlaşıyor sanırım bu yüzden gidenlere ben de üzülüyorum.
YanıtlaSilBense tam bir göçmen kuşum :) Haydi de anında hazırım.. Ama evet, birileri giderken kalmak çok hüzünlü oluyor...
SilAvustralya ile Almanya arasında kalsam ben de Avustralya'ya dönmek isterim sanırım😅 Şaka bir yana ben Almanları soğuk bulurdum sonra Bavyera'lı çok tatlı bir insanla tanıştım; esprilerimi anlayıp anında karşılık verebiliyor filan çok şaşırdım ve ona da söyledim bu hissiyatımı. Ve O da Almanlar'ın biz Türklere göre soğuk bir kalp taşıdıklarını söyledi. 😅 Bunu da böylece anlatma gereği hissettim sanırım😅 Belki sen de çevrendeki insanları kalbinle ısıtıyorsundur sevgili Ceren ❤
YanıtlaSilÖyle yaptığıma inanıyorum sevgili Annabell ama mum gibi, çevremi aydınlatıp ısıtırken, kendime yararım yok ;)
SilBen yeliz. Önceden yazayım çünkü blogspot beni yorum yaparken tanımıyor. Ama ben bu gidenlerin ardından bakakalma hissini tanıyorum ve çok acı veriyor. Pandemi sırasında buralardan ayrılıp başka ülkelere taşınan arkadaşlarım oldu o kayıp hissi dengelerimi epey bozdu. Zamanla alışılıyor sanırım yani umarım.
YanıtlaSil23 senedir expat’im cağnım Yeliz ve ben alışamadım ama moral yiyicin olmak istemem :))
Sil