Güzel bir gün ama sonra düşünceler, düşünceler..

Uçakta tanıştığım tatlı Hermione ve oğlum bugün birliktelerdi ve tahmin ettiğim gibi, çok iyi anlaştılar :) 

L. biraz içedönük ve sessiz bir çocuk ve diğer çocuklardan farklı ilgileri var (futbol sevmiyor, bilgisayar oynatmıyorum, algıları da yaşıtlarından daha çocuksu vs.) o nedenle genelde arkadaş bulması zor oluyor. Okulda 2 tane arkadaşı var yakın, bir de komşumuz var neredeyse her gün birlikte olduğu ama bunlar dışında diğer çocuklarlayken biraz sıkılgan ve çekingen. Hermione ise (tabii ki gerçek adı bu değil, An. ama biz Hermione diyelim çünkü aynen Harry Potter'daki Hermione!) aslında çok dışadönük bir çocuk gibi görünüyor ama onun da okulda pek arkadaşı yokmuş, derslerde o da biraz zorlanıyormuş, o da Pokemon koleksiyonu yapıyormuş falan diyince, "ben L. ile arkadaş olmak istiyorum" demişti hatırlarsan uçakta.. 

İyi ki de demiş. Bugün çok güzel bir gün geçirdik. Normalde bize geleceklerdi ama baktım bizim kızın heyheyleri üzerinde ve eşim de tüm hafta seminerdeydi, misafir kelimesini duyunca yüzü asıldı. Ben de dedim ormanda buluşalım. Burada çocuklar için eğlenceli ve ilginç hale getirilmiş ormanlar oluyor, labirent alanı, tırmanma ve oyun parkurları, bilmeceler falan. Hakikaten iyi oldu. Hava da şahaneydi şansımıza.. 

Sa. termos içinde kahve getirmiş sağolsun. Ben de kuruyemiş ve meyve getirmiştim. Piknik yaptık, çocuklar saatlerce oynadılar ve biz de uzun uzun konuştuk, bazen dertleştik, bolca da güldük, bir ara "Louis, this is the beginning of a beautiful friendship" dedi Sa. Güldüm bu söze, ama evet, aslında neden olmasın? 

Çok uzun zamandır - evlendiğimden beri, cinsiyeti erkek olan bir arkadaşım olmadı. Yani tabii çocukluk arkadaşlarım, Oz. falan var ve çocukların arkadaşlarının babalarıyla da ayak üstü konuşuyoruz, arada topluca görüşüyoruz ama son 20 senedir kendime ait erkek cinsi bir arkadaş edinmedim. Açık söyleyeyim, buna çekiniyorum da. Sonuçta evli bir kadın neden bir erkekle bir yerde kahve içer, dertleşir, sosyal aktivitelere gider değil mi? Biz X,Y kuşakları böyle yetiştirildik: aman yanlış anlaşılmasın.. Yanlış bir izlenim vermeyelim.. Biraz muhafazakarım ben bu konuda çünkü çocukluktaki arkadaşlıklar gibi olacak sandığımdan, yetişkinlik hayatımda birkaç defa ağzım yandı, artık durduk yere risk almak istemiyorum. Baştan söylüyorum açık açık: ben romantik konularla ilgilenmiyorum, öyle bir arayışım ve niyetim yok diyorum. Genelde de zaten kaçıyorlar bu açıklamadan sonra :))

Ama Sa. kaçmadı. Hatta dedi ki: "teşekkür ederim açıklığın için çünkü ben de açık söyleyeyim, ben de ilgilenmiyorum bu konularla, işim ve kızlarım hayatımı kapsıyor ve bundan mutluyum. belki ileride değişir bu durum ama şu önümüzdeki 5-6 sene içinde ben de düşünmüyorum, çocuklarımı yetiştirmek dışında bir beklentim yok hayattan". 

Şimdi Allah var, salak değilim, böyle diyip sonra yavaştan yavaştan yaklaşan erkekleri de biliyoruz, görüyoruz. O nedenle ilk söylediğinde hı-hı evet dedim geçtim. Fakat bugünkü sohbette, hakikaten o kadar içten ve gerçekti ki, güvenimi kazandı. 

Çocuklarlayken tabii ki sorun yok ama Sa. bu hafta bir sabah benimle kahve içmek istiyor. Açıkcası ne diyeceğimi bilemedim ve "ben sana yazayım, hangi sabahım boş şu an bilemiyorum" dedim. Fakat eve gelince "ne yapıyorum yahu ben?" hissi geldi biraz. Açıkcası eşime söyleme konusunda bir sorunum yok, kaldı ki eşimin de sayısız kadın cinsiyetli arkadaşları, dostları var, düzenli kahve içme, yemeğe çıkma gibi aktiviteler içindeler ve bence bunlar normal, sorun yok. Hatta onu kıskandığımı bile söyleyebilirim, çünkü Türkiye'de benim de yakın erkek arkadaşlarım var ve ben de onlarla buluşmayı konuşmayı çok özlüyorum..

Ama Türkiye'yi de bilemiyorum ki artık, belki Türkiye'de olsam şimdi bu arkadaşlarımın çoğu evli çocuklu ve ben sanırım eşlerinden de çekinirim yani neden eşi olmadan kahve içsin arkadaşım benimle diye düşünebilirim.. Türkiye çünkü muhafazakar bir ülke ve ben pek görmedim ve duymadım öyle yakın erkek kankasıyla yemeğe giden kadınları.. Genelde arkadaşım, adam ve karısı şeklinde görüşülüyor bildiğim kadarıyla ama yanlış biliyorsam sen beni düzelt lütfen... Peki sen yapabilir misin ya da yapıyor musun böyle şeyler? İnsan ne bileyim arkadaşının eşini de yok yere huzursuz etmek istemez sanırım, yoksa kendine de arkadaşına da güvenirsin de, şimdi ne gereği var evinde huzursuzluk yaşansın dersin... Bilemedim ki... Böyle düşününce de insan acaba içten içe güvenmiyor mu kendine ya da karşısındakine? Hoş ben erkekler söz konusu olunca oğluma bile güvenmiyorum ya o ayrı..

Yani aklım karşılık blogcuğum. Bir yanım kırk yılın başı kafama uygun bir arkadaş olasılığı çıkmış, kadın erkek ne fark eder, bence kaçırmamalıyım diyor... Diğer yanım ne gereği var çocuklar görüştükçe arada sohbet edersiniz yeter diyor.. Bilemedim vallahi bilemedim.

Fazla düşünüyorum evet ama ben böyleyim... Kimseyi kırmak üzmek rahatsızlık vermek istemem şu hayatta. Onun yerine böyle düşünüüür dururum işte.

Sen olsan ne yapardın?

Fotolar bu güzel günden... Yaşasın belki de son Kasım güneşi...