Eksik kelimeler, duygular..

Sabah arabayla bunun altından geçtim:

Nedir bu? Otoyola, hayvanların geçebilmesi için yeşil bir üstgeçit yapılmış. Sık gördüğüm ama nedense daha önce üzerinde düşünmediğim, yazmadığım bir şey. Bugün önemli gibi geldi.

Çünkü tam cümlenin burasında "incelik, şefkât, düşünceli olmak" anlamına gelen bir kelimenin eksikliğini çekiyorum. Sadece burada değil, genel olarak hayatta da.

*

İkincisi de şu. Hayatımda ilk defa bir Kore dizisinin ilk 15 dakikasından sonrasını izliyorum (we are all trying). Kore sanat kültürü bana çok yabancı, senaryolar zekice olsa da, ben onların büyük büyük, aşırı aşırı oyunculuk tepkilerini, tarzlarını anlamıyorum. Bu dizide "eksik, tanımlanamayan, sözcüğe dökülmemiş" bir duygu buluyorlar ve kahramanımız bu duyguya "cry for help" yani "yardım çığlığı" adını veriyor. Muh-te-şem bir bulgu bence bu. Çünkü yardım çığlığı bir davranış değil, kesinlikle duygu. Ve bu içten atılan bir çığlık, yani çoğu zaman direkt gösterilemeyen, içte saklanan, çaktırmamaya çalışılan bir duygu; aynen kıskançlık, üzüntü, heyecan gibi.. 

Bu duyguyu fark etmek ve isim vermek gerçekten çok zor. Bazen çocuklarımızın mızmızlığı mesela, anlamıyoruz nedenini, kendi de anlamıyor; işte yardım çığlığı. Bazen içimiz anlamsızca sıkılıyor, ah biri olsa, ah bloğa yazsam, bir şey olsa da rahatlatsam kendimi hissi; işte yardım çığlığı. Bazen çaresizlik dediklerimiz, bazen umutsuzluk, kader, değiştiremediğim koşullar dediklerimiz; hepsi yardım çığlığı. Hiçbiri atılamıyor, hiçbirine tam isim koyamıyoruz; sıkıntı diyoruz, bunaltı diyoruz ama aslında hepsi "yardım çığlığı".... Ve bu iki kişilik bir duygu aslında, bu duygunun giderilmesi, doyurulması için mutlaka başka birine, bir aracıya ihtiyacımız var. Birinden şefkât görmeye, birinden "küçük incelikler, merhamet" almaya, küçük manevi dokunuşlara ihtiyacımız var.. Başka türlü dinmiyor bu duygu, geçmiyor.

Birbirimizde bu duygunun izlerini aramak önemli bence.. Ve "niye böyle yaptı ki?" dediğimiz her an, bir de bu duyguyu sorgulamak, farkında olmak, o çığlıkları "duymak".. Bence birbirimize karşı görevlerimizden biri de bu; eğer insan olmaya devam edeceksek.....