Her sene 7 Temmuz zor geçer benim için.. 7 rakamını sevmem.. Korku, kayıp, kan, kurtaramamak.. K'lar içinde bir gün... Semo'nun tasmasız gezdirilen, aşırı saldırgan bir doberman tarafından öldürülmesi.. 20 sene boyunca, hiçbir 7.7'yi sevmedim, gün bir an önce bitsin istedim..
Sonra, iki sene önce 7 Temmuz'da, Milie doğmuş. Tam tarihi bilmeleri elbette imkansız çünkü o bir sokak köpeği ama ortalama bir doğum tarihi yazmak gerekince, kontrol eden veteriner - neden bilmem - doğum belgesine 7.7 yazıvermiş.. İçinden böyle gelmiş.. Öyle ya da böyle, Milie 7.7'de doğmuş olarak kayıtlara geçmiş.
Bize geldiğinde 8 aylıktı. Sağlık belgesini elime verdiklerinde, 7.7'yi görünce.... Çok duygulandım birden. İçim cız etti. Bunu evrenden bana yollanmış bir "mesaj" olarak düşündüm. Birini kaybettiğim, diğerini bulduğum gün gibi... Aralarında ise tam 20 sene. Yeniden bir köpeğe kalbimi açabilmek için 20 sene geçmesi gerekti........
Milie bana çok iyi geldi. Birçok açıdan Semo'nun tam tersi. Birçok açıdansa aynısı.. Hani insan olmak denen şey altında hepimiz farklı farklıyız ama yine de uzaylılar bize baksa, "insan"ın ne olduğuna dair bazı genellenmiş fikirler edinirler ya.. Öyle bir şey iki köpeğim arasındaki fark ve benzerlik. Semo'nun yeri çok çok farklı ve açık söyleyeyim, Milie oraya asla ulaşamayacak ama Milie'nin de yeri çok farklı, onun da Semo'dan daha güzel, daha sevimli bazı huyları var ve onun da kalbimdeki yeri apayrı..
Bu şey gibi. İkinci çocuğa hamileyken dersin ya "acaba ilki gibi sevebilecek miyim?" Sevgi çok acaip bir şey, genişliyor insanın sevgi kapasitesi.. Bazen neye heyecanlanıyorum biliyor musun: şu an hayatımızda olmayan ama bir gün giriverecek ve kalbimizi ele geçirecek bazı canlar var önümüzde; bu belki bir torun olacak, belki geç gelmiş bir sevgili, belki bir "en yakın dost" ve belki de bir evcil hayvan ve biz diyeceğiz ki: aman yarabbi, bugüne dek ne kadar da eksikmişim, hiç kimseyi böyle sevmemişim......
Bu "umut" beni heyecanlandırıyor ve yaşama tutunmamı sağlıyor bazen. "Dünya bu kadar değil" diyorum, dahası var, olmalı..... Bazen de.. Biliyorsun işte.
Bu sabah çok mutsuz uyandım. Ormana kaçtım Milie ile ve herkesten uzakta olduğuma inandığım noktada da, saldım kendimi, hüngür hüngür ağladım. Ve kendi kendime şunu sordum: "değer mi tüm bunlar, böyle orman içlerinde ağlamama?" ve cevabını da veremedim sevgili blogcuğum. Konu öyle derinlere kök salmış vaziyete geldi ki, bloğa yazamıyorum açık açık ama yazamamak, konuşamamak, yahu benim aklım yetmiyor bana bir akıl ver diyememek kimseye, gerçekten çok zor! İnsanın bazı şeyleri içinde yaşamak zorunda kalışı, kendi kendine çöz(eme)mek zorunda kalışı, haksızlık değil mi?
Sonra işte, ağladım, açıldım, biraz daha ağladım, biraz daha açıldım derken, kendime ayırabileceğim sürenin sonuna geldik ve tıpış tıpış eve döndüm.. Bunu bir "Bir zamanlar C." olarak yazayım dedim önce (bir zamanlar ne kadar da sorumluksuz, görevsiz, özgür bir hayatım vardı falan), ama sonra dedim ki, bu yazacaklarım daha çok "şu zamanlar C.", "daha uzuuun süre C." falan olabilir..
Öyle işte........ Bugün de böyle.
İyi ki doğdun Milişko, Mili Milikoviç ya da oğlumun değimiyle: Miltraut Gernheit :)
Ve iyi ki vardın Semoşum.... İyi ki....
Ve+ bu vesileyle Can (muhabbet), Havuç (kedi), Ayşe (kaplumbağa), Felix (tavşan) ve elbette Clara, Monster, Tessi.... Hepiniz ve tüm balıklarım, çocukluktaki kuşlarım, sayısız sokak hayvanım... Hepiniz çok özeldiniz, çok güzeldiniz.... Canlarım benim..... Umarım cennet - en azından hayvanlar için - vardır ve hepiniz orada huzur içindesinizdir... Umarım!
Hepsi birbirinden güzel :) Dünyadan ayrılmış olanlar da eminim daha güzel bir yerdedirler.
YanıtlaSilBen ne zaman içim dışıma çıkarcasına hüngür hüngür ağlasam sonrasın da aydınlanma gelir ve bazı çözümler bulurum. O an iç sesini dinle bazı kararlar vermen gerekiyor ama sen duymazdan geliyor olabilir misin onu dinlemeye calıs bence
Vallahi aydınlanma çok geliyor da, uygulayacak toto yok diyeyim.
SilHenüz doğmamış ya da tanışmadığın bir canı, ibr yabancıyı canın kadar sevme olasılığı çok tatlı bir umut. Ben de bayıluyorum. Kalbini açtığın tüm o dostlar iyi ki gelmişler sana ☺ Ağlayabilmeye çok özeniyorum. Ben salamıyorum bir türlü kendimi. Hiçbir şey değişmese de ferahlamışsındır diye umuyorum. Az kaldı temmuz da bitecek. Ha gayret!
YanıtlaSilEvet, iyi ki! %100 kendim olabildiğim tek ilişkiler hayvanlarla, doğayla yaşadıklarım.... Bilmem ki bende mi bir tuhaflık var?
SilTuğba bence ağlayamıyorsan, yeterince orman içine girmemişsin sen, az daha gir, az daha... :)
Burnumu bile sokmuyorum ormana ☺ Reçeteyi aldım. İlk fırsatta diyeceğim ama orman da kalmadı yakınlarda.
SilBenim köpeğim de 14 yaşına girdi. Yollarımız kesiştiğinde henüz 2 aylıktı. Yol ayrımına yaklaştıkça içim sıkılıyor. Düşünmemeye çalışıyorum. Her zaman hayatıma dokunan bütün hayvanlarla cennette yeniden buluşmayı hayal etmişimdir. Umarım gerçek olur :)
YanıtlaSilOyyy tatlış.. Umarım birkaç seneniz daha vardır birlikte sağlıkla..
SilDüşünsene cennet varsa tüm o kedi köpek kuş tavşan kaplumbağa koşa koşa bize doğru geliyor :)) Bilmem ki o durum gerçekten cennet yahu!!! Of duygulandım o görüntüyü hayal edince.. Hangi birine sarılacağımı bilemedim…
bazı insanların bu duygulardan yoksun yaşadıklarını görünce üzülüyorum. neler kaçırıyorlar farkında olmadan. çok benzersiz, derin bir bağ. hayvanlarla kurulan dostluk bambaşka. benim de kuşlarım, balıklarım, köpeklerim ve kedilerim var cennette ✿
YanıtlaSil:) Onlar da başka şeylere bağlıdır, bizim kaçırdığımız...
Sil