23 Nisan 2014 Çarşamba

Paskalya sonrası ve bir itiraf

Paskalyada eşimin annesi ve arkadaşlardan bizim eve 5 kg. çikolata, 1 kg. şeker, 2 büyük kek geldi. Bizden de onlara yaklaşık bir bu kadar ıvır zıvır gitmiştir. Kendimi tüccar kafası şekerden zehir gibi çalışan bir bakkal amca gibi hissediyorum. Bu çikolatanın paketini açmayalım da şuna verelim falan hesapları içine bile girdiğimi itiraf edeyim - hadi hadi hangimiz yapmıyoruz ki bu hediye rotasyonunu! Hatta birine verdiği şekeri çok alakasız birinden aynı şekilde geri alan bir tanışım bile olmuştu. O gün bu gündür içinde not var mı falan diye bir bakarım en azından :P N'apayım dostlar, kınamayın beni.. 5 kg. çilolata diyorum.. İnsan midesi bu.

Lakin; beni tanıyanlar bilir. Ben 9 senedir çikolata yemiyorum. 9 sene önce Semo'ma verdiğim "tamam çikolatayı bırakıyorum ama sen de daha uzun yıllar benimle yaşıyorsun" sözünü tek taraflı da olsa tuttum bunca sene.. İlk başlarda boğazıma takılı o acı yumru ile, sonra pirensip meselesi yapıp, en sonra da canım çikolata istememeye başlayınca. Ama 9 sene hiç mi çikolata yemedim dersek, işte o noktada bir itirafta bulunmanın zamanı geldi.. Yedim. Ama boğazıma dizildi, şu gün dahi gözlerim dolar hatırlayınca. Çok pişmanım..

Canım ananemin evindeydim, geçen sene bu zamanlardan az önce. Şubat 24. 8 senedir ağzıma bir lokma çikolata koymamış olan ben, hamileliğimde aşırı çikolata yedim - belki de bu kız bundan böyle tatlı (ya da bundan böyle azıtıyor, yaramaz, bakış açınıza bağlayalım). İlk aylarda değil ama özellikle orta hamilelik döneminde inanılmaz çikolata istedi canım. İlk başlarda dayandım ama bir noktada eşim önümde koca bir paket vişneli beyaz çikolatayı yalana yalana ve nasılsa ben özenmiyorum diyerek yiyince, bende ipler koptu. Ama kendime de yediremiyorum, 8 sene çikolata yememişim sonuçta, söz vermişim, gurur meselesi olmuş. Utanıyorum bu "başarısızlık" hikayesini itiraf etmeye.. Kendime bir zula yaptım böyle yeme bozukluğu olan insanlar gibi. Yatağımın yan çekmecesinin diplerinde bir parça çikolata saklıyorum, git gel kırpıyorum falan. Resmen delilik manyaklık ne dersin; hamilelikmiş.. Doğurunca geçti; yine yemez, aramaz, özlemez oldum. Ama son yediğim çikolata, boğazıma takılı kaldı. O da bir gerçek..

Hikayesi.. Ananeme gittim diyordum, 24 Şubat artık son günlerden biri, döneceğim. Ananemin evinde mutlaka çikolata bulunurdu çünkü o da severdi rahmetli. 8 sene dokunmadım bu çikolatalara da, o 24 Şubat günü o koca kase Kahve Dünyası'nın içi fındıklı, yumuşak kremalı yuvarlak top çikolataları var ya.. Ah o kase gidiyorum geliyorum gözüm onda, aklım onda, delireceğim. Sonunda dedim aman bi tane alayım şundan, kim bilecek. Birle kaldım mı, hayır. Oturup 1 kase çikolatayı yedim. Yaklaşık bir 400 gr. falan! Malum bebek içerde sevinçten (ya da kafein kafasıyla) taklalar atıyor. Ohhh misss. Tabii 1 çikolatayı kim anlayacak derken 1 kase çikolatayı anlamamak pek mümkün olmadı. Ananem zaten 87 yaşında inanılmaz dikkatli ve zeki bir kadındı, daha yarım saat içinde o çikolata kasesinin yokluğunu fark etti! Ay kadıncağız evde dört dönüyor, "delireceğim, nereye koymuş olabilirim, yok, koca kase yok!" diye söyleniyor. Ben de boğazıma dizilmiş o kadar çikolatayı yediğimi itiraf edemiyorum, süt dökmüş kedi gibi peşindeyim.. "Ananecim dur bulunur, üst raflara konmuştur temizlikte falan köşeye sıkışmıştır dur bulunur" diyorum ama derdim bir an önce evden çıkıp bir Kahve Dünyası bulmak ve hemen aynısından almak. Netekim bir fırsat bulup kaçtım evden.

Göbekle ve içindeki 400 gr. çikolatadan ziyade vicdanımın verdiği sızı ve enerjiyle Tunalı, Kızılay dön dolan, ayol 1 tane bile Kahve Dünyası yok mudur koca Ankara'da! Delireceğim.. Sonunda sordum bir pastaneye, teeee uzak bir alışveriş merkezi adı verdiler. Yok artık. Baktım onlarda da bonbon çikolata var, gittim ondan aldım. Eve döndüm. Kaseyi doldurdum. Utanmaz arlanmaz bir insan olarak bir de teatral bir şekilde "aaaa anane bu muydu senin aradığın, bak koltuğun yanına kısmış" diye yalanı da ata ata çıkardım kaseyi. Ananem çikolatalara baktı, "hmmm tuhaf" dedi, bir tane attı ağzına.. Pek bozuntuya vermedi ama eminim o çikolatayla bu çikolatanın aynı olmadığını anladı.. Eminim yani. O çikolatalar hala benim boğazımda düğüm olarak durur, hamilelik mamilelik maşka da yemedim ondan sonra. Dersimi aldım yani.

Bu Paskalya o kadar çikolatayı bir arada görünce işte bu aklıma geldi. Gözlerim doldu. Ah ananem, sen kaybetmedin o çikolataları, ben yedim ben! Hayırsız utanmaz arlanmaz tornun yedi.. Bir de suç üstü yakalanınca yalan attı, dolandırıcılık yaptı. Bu çikolata denen şey bana yaramıyor.. Affet beni ananem, e mi?!

12 yorum:

  1. Ahahahh o günü hatırlıyorum bak!
    Demek o yüzdenmiş :)

    Ben de şekeri çıkardım hayatımdan. Bir tek dondurmada izin verdim kendime. Bir de bitter çikolata olabilir.
    Allah rahmet eylesin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :) amin.. evet ya evet.. paskalya sonrası rejime girdim ben de. sadece meyveden şekeri alayım diyorum kısmetse :D

      Sil
  2. Benim aklıma ilk gelen mayada çikolata şeklinde doğum lekesi yok mu? Genelde birinden gizli bir şey yiyip de elini sürdüğün ilk yerde o yiyecek doğum lekesi olarak çıkarmış :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :))) Öyle miymiş, duymamıştım. Valla hırsızlık yaptım evet ama yerine koydum, evren ya da karma ya da Allah baba bağışlamış sanırım, yok Maya'da doğum lekesi. Aaa dur dur, ilk doğduğu günlerde gözünün üstünde, göz kapağında çizgi şeklinde vardı hakikaten!!! Şimdi hatırladım! İlk bir iki hafta durdu sonra kayboldu, unutmuşum :) Velhasıl, çalmamak lazım, aşersen dahi, insanın içinde boğazında kalıyor.. Dersimizi aldık mı, aldık.

      Sil
  3. bişey diyeyim mi...yürek sızısı da lazım insana..
    ha tabii ki yapmasaydın iyiymiş ama neler neler yapıyoruz hepimiz...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Neler yapıyoruz Mari'cim? ;) Gelsin itiraflar..

      Sil
  4. Kırk yıl düşünse aklına çikolata gelmeyecek bir insan olarak şu an çikolata için ağzımın sulanmasından da sen suçlusun Cerenmus !

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Benim de burnuma yaprak sarma kokuları geliyor senin blogdan buram buram :D

      Sil
  5. İtiraf mimi başlattım ihihih

    Ama linksiz. İsteyen yazsın.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hahaha süpersin, ben sayılır mıyım yoksa bi itiraf daha mı gerekiyor (yok bende çok var da bu tip haylazlıklar öhöm)

      Sil
  6. Ben bayılırım çikolataya, babam da çok severdi rahmetli. Ölümünden kısa zaman öncesine kadar çikolata-şeker kağıtları çıkardı ceplerinden... Geçen de rüyamda gördüm hatta bi çikolata dükkanında olduğumu, kapıdan kafasını uzatıp babam da giriyordu sonra dükkana. Ananeciğin affetmiştir seni çoktan, torunundan mı sakınacaktı :)

    YanıtlaSil